De week tegen het pesten
Joyce Kuijpers • 29 september 2021

De week tegen het pesten. Ik krijg al bijna een zwaar gemoed als ik die woorden opschrijf. Want liever zou ik hebben dat die week niet nodig was. Dat het niet nodig was om er aandacht voor te vragen. Dat er geen enkel kind last zou hebben van nare opmerkingen. Uitsluiting. Er niet bij horen. Wat je ook probeert.
Een briefje achterop je rug geplakt. Als (een van de) laatste gekozen worden bij de gym. Nare opmerkingen die gesmoesd worden, maar net hard genoeg, zodat je het alsnog hoort. Uitgenodigd worden op een feestje om vervolgens het partijtje lang in de zeik te worden gezet. Docenten die je voor de groep zetten om de oplossing van die knettermoeilijke som op het bord te schrijven. Wetende dat het je niet lukt. Opmerkingen wat je dan in vredesnaam op het VWO doet als dit je niet eens lukt.
Allemaal vormen van pesten. Doet het pijn? Ja. Heb je hier lang last van? Tja, wat is lang…. Kun je leren om met deze ervaring om te gaan en het misschien zelfs een plekje te geven? JA.
Maar laten we nou met z’n allen proberen om het niet zover te laten komen. Door aandacht te hebben voor preventie. Door een veilig klimaat te creëren in de klas, op de sportclub en thuis. Zodat het helemaal niet nodig is om je pestervaring te moeten verwerken.
Dus stop pesten. NU.

Een persoonlijke ervaring met verlies en hoe dit als hooggevoelige moeder intens voelde. Ik ontdekte dat het toelaten van verdriet juist verbinding bracht binnen ons gezin. Door samen af te stemmen ontstond ruimte voor rouw, herinneringen, humor en zelfzorg. Daarom gun ik jou een verdiepingsdag voor ieder die ruimte wil maken voor je eigen verlies, gevoel en herstel.

“Nee hoor, maakt niet uit. Ik leg het nog wel een keer uit.” Ik voel me ineenkrimpen en nog kleiner worden. Ik, geen ster in wiskunde, en mijn docente, geen ster in geduld met kinderen die geen ster in wiskunde zijn. Het gevoel dat ik krijg bij haar woorden komen totaal niet overeen met wat ze zegt. De “maakt niet uit” voelt meer als een “dom kind, hoezo snap je dit niet?”. Ik kan talloze voorbeelden noemen van dit soort incongruent gedrag waarbij gevoel, gedachten en gedrag niet met elkaar overeenkomen. “Is hier net iets gebeurd? – Nee hoor, niks aan de hand.” (yeah right….) “Gaat het wel goed met je? – Ja hoor, hartstikke goed!” (aha…) “Vind je het echt niet erg als ik vast ga? – Nee, tuurlijk niet, ga maar.” (maar ondertussen….) Zeker wanneer je werkt met hoog-gevoelige kinderen, of toevallig een ouder bent van zo’n tof exemplaar, is het superbelangrijk dat wat je doet en zegt, overeenkomt met je binnenwereld. En mocht dat even niet lukken en je hebt een heel dapper exemplaar tegenover je dan krijg je het keihard terug dat het niet klopt! Maar wat ook kan gebeuren, is dat een hoog-gevoelig kind (dit geldt trouwens net zo goed voor een hoog-gevoelige volwassene) enorm begint te twijfelen aan zichzelf en zijn gevoel. Klopt het niet dan wat ik denk te zien en te voelen? Het is lastig dan om te bepalen op welke manier je op iemand af moet stemmen en hoe je moet reageren. Want wat klopt er nou? Jouw gevoel of wat iemand zegt? Merk je bij jezelf dat je niet altijd laat zien wat er binnenin bij je gebeurt? Misschien vind je het wel spannend om jezelf echt te laten zien of heb je 100.000 overtuigingen waarom je niet verdrietig of boos mag zijn. Laat staan dat je dat laat zien aan een ander! Of misschien ben je je helemaal niet bewust van je binnenwereld? En is het goed om eens wat vaker te voelen hoe het met je gaat. Is dit herkenbaar voor je en wil je dit wel eens een keertje uitzoeken voor jezelf? Of je nu behoefte hebt aan een los gesprek of meerdere coach-sessies, je bent meer dan welkom! Stuur me gerust een berichtje. #congruentzijn #laatjezelfzien #hsp #hooggevoelig #hooggevoeligekinderen #dapper #coach #samenmetsammie #twijfel #gevoel #intuitie #onderbuik #hooggevoelig









