De week tegen het pesten
Joyce Kuijpers • 29 september 2021

De week tegen het pesten. Ik krijg al bijna een zwaar gemoed als ik die woorden opschrijf. Want liever zou ik hebben dat die week niet nodig was. Dat het niet nodig was om er aandacht voor te vragen. Dat er geen enkel kind last zou hebben van nare opmerkingen. Uitsluiting. Er niet bij horen. Wat je ook probeert.
Een briefje achterop je rug geplakt. Als (een van de) laatste gekozen worden bij de gym. Nare opmerkingen die gesmoesd worden, maar net hard genoeg, zodat je het alsnog hoort. Uitgenodigd worden op een feestje om vervolgens het partijtje lang in de zeik te worden gezet. Docenten die je voor de groep zetten om de oplossing van die knettermoeilijke som op het bord te schrijven. Wetende dat het je niet lukt. Opmerkingen wat je dan in vredesnaam op het VWO doet als dit je niet eens lukt.
Allemaal vormen van pesten. Doet het pijn? Ja. Heb je hier lang last van? Tja, wat is lang…. Kun je leren om met deze ervaring om te gaan en het misschien zelfs een plekje te geven? JA.
Maar laten we nou met z’n allen proberen om het niet zover te laten komen. Door aandacht te hebben voor preventie. Door een veilig klimaat te creëren in de klas, op de sportclub en thuis. Zodat het helemaal niet nodig is om je pestervaring te moeten verwerken.
Dus stop pesten. NU.

Een persoonlijke ervaring met verlies en hoe dit als hooggevoelige moeder intens voelde. Ik ontdekte dat het toelaten van verdriet juist verbinding bracht binnen ons gezin. Door samen af te stemmen ontstond ruimte voor rouw, herinneringen, humor en zelfzorg. Daarom gun ik jou een verdiepingsdag voor ieder die ruimte wil maken voor je eigen verlies, gevoel en herstel.










