Achter elke uiting van gedrag zit een reden. Bij leuk gedrag kunnen we ons daar prima in inleven, maar bij lastig gedrag vraagt dit iets meer van onze empathie. Een kind dat anderen slaat, ervaren we gewoon als vervelend en een kind dat aan papa en mama blijft hangen, is te verlegen.

Ook voor pesters kunnen we doorgaans weinig begrip op brengen. Terwijl ook hiervoor geldt dat er vaak een onderliggende reden is waarom ze tot pestgedrag komen. Lange tijd heb ook ik hier weinig begrip voor op willen brengen, omdat ík namelijk degene was die gepest werd. Ik voelde wel aan dat het meer met de ander te maken had dan met mij. Maar dan nog…..

Mijn ervaring (inmiddels) is dat kinderen die pesten dit vaak doen vanuit eigen onzekerheid. Het is een overlevingsstrategie om te zorgen dat je erbij hoort en dat je vooral zelf niet buiten de boot valt. Kinderen (en volwassenen!) die voldoende zelfvertrouwen hebben, hebben dit gedrag niet nodig. Zij kiezen hun eigen weg en zijn niet bang voor het oordeel van anderen.

Dit jaar is het thema van de Week tegen Pesten: Grapje! Moet toch kunnen?! 
En zeg nou zelf, iedereen krijgt een fijn gevoel van binnen als anderen om jouw grapje moeten lachen, toch? Het is een vorm van scoren, leuk gevonden worden.

Een briefje op de rug van een medeleerling plakken met een stomme tekst erop. Een leerling voor de klas zetten waarvan je weet dat ze moeite heeft met het vak en dan maar een “grapje” maken dat ze maar beter een niveautje lager kan doen. Een grapje maken over iemands “pretpakket” op school (lees een pakket zonder exacte vakken, maar wel met vier talen). Iemand uitnodigen voor een verjaardag om diegene vervolgens te gebruiken als onderwerp van je grapjes.

Allemaal grapjes ten koste van een ander. 
Omdat je zelf onzeker bent. 
Omdat je het gevoel wilt hebben dat je er toe doet. 
Omdat je ook wel eens ergens bij wilt horen. 
Omdat het fijn is te ervaren dat anderen je zien en horen.

Dit is geen pleidooi om medelijden te hebben met een pester. Maar wel een aanmoediging om als ouder, opvoeder, opvoedondersteuner, coach, juf of in welke hoedanigheid je dan ook met kinderen bezig bent, nieuwsgierig te zijn naar de ander. Nieuwsgierig te zijn naar de reden achter dat nare gedrag.



Oh ja, het “lijdend voorwerp” in bovenstaande situaties was ik zelf. Zielig? Nee hoor. Nou ja, toen voelde ik me best vaak zielig en eenzaam. Maar inmiddels durf ik wel te zeggen dat mijn eigen ervaring één van de sterkste drijfveren vormt voor wat ik doe en hoe ik nu in het leven sta. Dus mocht je deze voorbeelden herkennen: hang in there en vertrouw op jezelf. Life will get better.